whiff
/wɪf/
noun (اسم)commonplural (جمع): whiffs
اسم — بوی ناگهانی
بوی ناگهانینسیم بوییدن
بوی ضعیف یا رایحهای که در هوا پخش میشود.
A slight smell or scent carried in the air.
«بویی از قهوه تازه احساس کردم.»
“I caught a whiff of fresh coffee.”
«بوی کمی دود در فضا وجود داشت.»
“There was a whiff of smoke in the air.”
تفاوت با واژههای مشابه
scent— رایحه
بار معنایی خنثی تا مثبت؛ معمولاً بوهای خوش. whiff معمولا کوتاهتر است.
Neutral to positive connotation; often pleasant smells. Similar but whiff implies shorter duration.
odor— بو
بار معنایی خنثی یا منفی؛ اشاره به هر بو، معمولاً ناخوشایند.
Neutral or negative connotation. Refers to any smell, often unpleasant.