deceptive
صفت — فریبنده
تمایل به فریب دادن دیگران یا گمراه کردن آنها دارد.
Tending to cause someone to believe something that is not true; misleading.
«تبلیغ فریبنده بود و محصول را بهتر از آنچه بود نشان داد.»
“The advertisement was deceptive and made the product seem better than it was.”
«لبخندش گمراهکننده بود؛ او در واقع ناراحت بود.»
“Her smile was deceptive; she was actually upset.”
تفاوت با واژههای مشابه
رایج. معمولاً وقتی منظور دادن ایده اشتباه است با deceptive قابل تعویض است ولی deceptive ممکن است دلالت بر فریب عمدی داشته باشد و misleading ممکن است غیرعمدی باشد.
Common. Often interchangeable with 'deceptive' when meaning to give a wrong idea, but 'deceptive' can also imply intentional deceit, while 'misleading' can be unintentional.
رایج. دلالت بر نیت فریب یا دروغ گفتن دارد؛ از نظر اخلاقی قویتر از deceptive است.
Common. Suggests an intention to cheat or lie; stronger than 'deceptive' in terms of morality.