demeanor
اسم — رفتار
طرز رفتار یا ظاهر یک فرد، بهخصوص نحوهٔ بیرونی برخورد او.
The way a person behaves or appears, especially in terms of their outward manner or conduct.
«رفتار آرام او به کاهش تنش در اتاق کمک کرد.»
“Her calm demeanor helped ease the tension in the room.”
«با وجود مشکلات، رفتار حرفهای خود را حفظ کرد.»
“He maintained a professional demeanor despite the difficulties.”
تفاوت با واژههای مشابه
رایج. وقتی به چگونگی رفتار کسی اشاره دارد اغلب جایگزین demeanor میشود، ولی demeanor بیشتر نحوه کلی برخورد و ظاهر را نشان میدهد.
Common. Can often replace 'demeanor' when referring to how someone acts, but 'demeanor' emphasizes overall manner including appearance and expression.
رسمی. بهخصوص برای رفتار اخلاقی یا اجتماعی به کار میرود و گاهی در متون رسمی با demeanor قابل تعویض است.
Formal. Refers especially to moral or social behavior, sometimes used interchangeably with 'demeanor' in formal contexts.
کمتر رایج. بیشتر به طرز ایستادن و حرکت فیزیکی اشاره دارد، بخشی از demeanor ولی محدودتر است.
Less common. Refers more specifically to the way a person carries themselves physically, part of demeanor but narrower in scope.