destituted
صفت — بیچاره
محروم از غذا، سرپناه و پول؛ بسیار فقیر. (اغلب در مورد از دست دادن اینها بر اثر رویدادی به کار میرود).
Deprived of food, shelter, and money; extremely poor. (Often used in the context of being made destitute by an event).
«جنگ بسیاری از خانوادهها را بیچاره و بیخانمان کرد.»
“The war left many families destituted and homeless.”
«او بر اثر فروپاشی اقتصادی فقیر شد.»
“He was destituted by the economic collapse.”
تفاوت با واژههای مشابه
رسمی. بر فرایند فقیر شدن، اغلب به دلیل شرایط یا کمبود منابع، تأکید دارد. میتواند برای افراد یا مناطق به کار رود.
Formal. Emphasizes the process of being made poor, often by circumstances or a lack of resources. Can apply to people or areas.
رسمی/فنی. به کسی که محتاج یا فقیر است اشاره دارد و اغلب به معنای وابسته بودن به کمکهای عمومی است. بیشتر در زمینههای رسمی به کار میرود.
Formal/technical. Refers to someone who is needy or poor, often implying they rely on public assistance. More commonly used in official contexts.
متضادها
فعل — بینوا کردن
کسی را به شدت فقیر یا از نیازهای اولیه محروم کردن.
(Transitive, rare) To make someone extremely poor or deprived of basic necessities.
«قحطی هزاران روستایی را بینوا کرد.»
“The famine destituted thousands of villagers.”
«سرمایهگذاریهای بد او را بیچاره کرد.»
“His bad investments destituted him.”
تفاوت با واژههای مشابه
رسمی. فقیر کردن. اغلب برای توصیف تأثیر سیاستهای اقتصادی یا بلایا بر جمعیت به کار میرود. به عنوان فعل رایجتر از 'destitute' است.
Formal. To make poor. Often used to describe the effect of economic policies or disasters on a population. More common as a verb than 'destitute'.
متداول. باعث ورشکستگی مالی کسی یا چیزی (به ویژه کسبوکار) شدن. تمرکز مالی قویتری نسبت به 'destitute' دارد.
Common. To cause someone or something (especially a business) to be financially ruined. Has a stronger financial focus than 'destitute'.