disbar
dis·bar/dɪsˈbɑːr/
dis-negationbarto exclude or prohibit
verb (فعل)formalpast (گذشته): disbarredpast participle (مفعولی): disbarred-ing (حال): disbarring3rd (سوم): disbars
فعل — محروم کردن از وکالت
محروم کردن از وکالتاز کار برکنار کردن
کسی را به طور رسمی از حق وکالت محروم کردن
To officially remove someone from the legal profession
«وکیل به خاطر رفتار غیراخلاقی از وکالت محروم شد.»
“The lawyer was disbarred for unethical conduct.”
«پس از تحقیقات با محرومیت از وکالت مواجه شد.»
“He faced disbarment after the investigation.”
تفاوت با واژههای مشابه
expel— اخراج کردن
رسمی. اخراج کلی از یک سازمان یا حرفه.
Formal. General removal from an organization or profession.