excommunicated
ex·com·mu·ni·cat·ed/ɛksˈkɒm.yəˌneɪ.tɪd/
ex-out of, awaycommunicateto share or partake-edpast tense or past participle
verb (فعل)formalpast (گذشته): excommunicatedpast participle (مفعولی): excommunicated-ing (حال): excommunicating3rd (سوم): excommunicates
فعل — محروم شده از کلیسا
محروم شده از کلیسااخراج شده مذهبی
به طور رسمی کسی را از شرکت در کلیسا یا جامعه مذهبی محروم کردن.
Formally exclude someone from participation in church or religious community.
«او به خاطر بدعتگذاری از کلیسا محروم شد.»
“He was excommunicated for heresy.”
«کشیش مجرم را از کلیسا محروم کرد.»
“The priest excommunicated the offender.”
تفاوت با واژههای مشابه
banished— راندن
رسمی است و به معنای بیرون کردن کسی از جامعه به عنوان مجازات.
Formal. Removing someone from a community as punishment.