expedience
ex·pe·di·ence/ɪkˈspiː.di.əns/
expedientconvenient and practical-encestate or quality
noun (اسم)formal
اسم — مصلحت
مصلحتسودمندی
کیفیت مناسب و راحت بودن، گاهی بدون توجه به آنچه اخلاقی است.
The quality of being convenient and suitable, sometimes ignoring what is morally right.
«او اقدام را به خاطر مصلحت انتخاب کرد، نه از روی اصول.»
“He chose the action out of expedience, not principle.”
«مصلحت ممکن است به نتایج سریع برسد ولی خطراتی نیز دارد.»
“Expedience may lead to quick results but also risks.”
تفاوت با واژههای مشابه
convenience— راحتی
متداول. تأکید بر سهولت یا مناسب بودن دارد؛ با expedience همپوشانی دارد.
Common. Emphasizes ease or suitability; overlapping with expedience.