flanking
flank·ing/ˈflæŋkɪŋ/
flankside of something, especially military position-ingpresent participle or gerund form
verb (فعل)commonpast (گذشته): flankedpast participle (مفعولی): flanked-ing (حال): flanking3rd (سوم): flanks
فعل — کنار گرفتن
کنار گرفتناطراف را گرفتن
قرار گرفتن در طرف یک چیز یا محافظت از کنارش.
To be situated at the side of something or to protect from the side.
«سربازان طرفین اردوگاه دشمن را گرفته بودند.»
“The soldiers were flanking the enemy camp.”
«درختان دو طرف جاده را احاطه کردهاند.»
“Trees flank the road on both sides.”
تفاوت با واژههای مشابه
border— محدوده
متداول. در بعضی مواقع به جای کنار بودن به کار میرود ولی flank معنی نظامی/استراتژیک دارد و border عمومیتر است.
Common. Can replace in some contexts meaning 'be adjacent to,' but 'flank' implies a strategic or military side position while 'border' is more general.