foreign
صفت — خارجی
مرتبط با کشوری به غیر از کشور خود شخص یا وارد شده از آن کشور.
Relating to or coming from a country other than one's own.
«او در دانشگاه زبانهای خارجی میخواند.»
“She studies foreign languages at university.”
«وقتی سفر میکند از غذاهای خارجی خوشش میآید.»
“He likes trying foreign foods when he travels.”
تفاوت با واژههای مشابه
رایج. وقتی منظور کشورهایی است که جدا از طریق دریا هستند، جایگزین foreign میشود، مثل «تجارت ماورای دریا». برای کشورهای همسایه یا بدون زمینه دریا مناسب نیست.
Common. Can replace 'foreign' when referring to things from distant countries separated by sea, e.g. 'overseas trade'. Not used for neighboring countries or non-maritime contexts.
رسمی. در زمینههای سیاسی یا رسمی برخی مواقع برابر foreign است مثل «امور خارجی»، اما بیشتر به معنی «بیرونی» است تا لزوماً کشورهای دیگر.
Formal. Sometimes used as a synonym for 'foreign' in official or political contexts, e.g. 'external affairs', but generally means 'outside' rather than specifically other countries.
متضادها
صفت — بیگانه
ناشناخته یا غیرمعمول؛ در یک موقعیت خاص عجیب یا متفاوت.
Not familiar or typical; strange or unusual in a particular context.
«این مفهوم برایم غریبه بود.»
“The concept felt foreign to me.”
«آداب و رسوم را بیگانه و سخت فهمید.»
“He found the customs foreign and hard to understand.”
تفاوت با واژههای مشابه
رسمی یا ادبی. نشاندهنده چیزی بسیار متفاوت یا عجیب، گاهی از دنیای دیگر یا فرهنگهای متفاوت است. معمولاً معنی شدیدتری نسبت به foreign دارد.
Formal or literary. Emphasizes something very different or strange, possibly from another world or culture. Often stronger than 'foreign' in general.
رایج. به چیزی که قبلاً شناخته نشده اشاره دارد و فقط وقتی معنای ناشناخته دارد با foreign جابجا میشود.
Common. Refers to something not known or recognized before. Interchangeable with 'foreign' only when meaning unfamiliar or strange.