forfeiting
فعل — از دست دادن
از دست دادن یا واگذار کردن چیزی به عنوان جریمه برای یک اشتباه یا خطا، یا در نتیجه یک قانون.
Present participle of 'forfeit'; losing or giving up something as a penalty for a fault or mistake, or as a consequence of a rule.
«با عدم ارائه تکالیف، او شانس قبولی در درس را از دست میدهد.»
“By not submitting the assignment, he is forfeiting his chance to pass the course.”
«تیم متهم به تقلب شد و به این ترتیب بازی را واگذار کرد.»
“The team was caught cheating, thereby forfeiting the game.”
تفاوت با واژههای مشابه
متداول. 'باختن' اصطلاحی کلی برای نداشتن چیزی است. 'Forfeiting' به طور خاص به از دست دادن چیزی به دلیل جریمه یا نقض قانون اشاره دارد، نه صرفاً باختن در یک بازی یا گم کردن یک شیء. 'او کلیدهایش را گم کرد'، اما 'او به دلیل نقض قرارداد در حال از دست دادن سپرده خود است'.
Common. 'Losing' is a general term for no longer having something. 'Forfeiting' specifically means losing something due to a penalty or rule violation, rather than just losing in a game or misplacing an item. 'He lost his keys', but 'He is forfeiting his deposit for breaking the contract'.
رسمی. 'واگذار کردن' به معنای داوطلبانه از دست دادن یک حق، قدرت یا دارایی است، هرچند اغلب تحت فشار. 'Forfeiting' کمتر در مورد تسلیم داوطلبانه و بیشتر در مورد یک باخت تحمیلی است. 'او ادعای خود را بر تخت پادشاهی واگذار کرد'، اما 'او به دلیل تقلب در حال از دست دادن جایزهاش است'.
Formal. 'Relinquishing' implies voluntarily giving up a right, power, or possession, though often under pressure. 'Forfeiting' is less about voluntary surrender and more about an imposed loss. 'He relinquished his claim to the throne', but 'He is forfeiting his prize for cheating'.