inarguable
صفت — بیچونوچرا
چیزی که نمیتوان دربارهٔ آن بحث یا شک کرد؛ کاملاً درست و قابل قبول.
Impossible to dispute or deny; unquestionably true or valid.
«با توجه به حقایق، نتیجهگیری او غیرقابل بحث است.»
“His conclusion is inarguable given the facts.”
«مدارک ارائهشده غیرقابل انکار بودند.»
“The evidence presented was inarguable.”
تفاوت با واژههای مشابه
رسمی. در زمینههای رسمی که بر قطعیت تأکید دارد، جایگزین inarguable میشود. «مدارک غیرقابل انکار است» مناسب است.
Formal. Can replace 'inarguable' in formal contexts emphasizing certainty. 'The evidence is indisputable' works well.
رایج. وقتی میخواهیم تأکید کنیم چیزی را نمیتوان انکار کرد، جایگزین inarguable است. مثلاً «مدرک غیرقابل انکار است.»
Common. Interchangeable with 'inarguable' when stressing something can't be denied. E.g., 'There is undeniable proof.'