interruptive
صفت — مخل
باعث وقفه یا توقف در کاری شدن؛ متمایل به قطع کردن پیوستگی چیزی.
Causing or characterized by interruption; tending to break the continuity of something.
«اظهارنظرهای مزاحم او دنبال کردن ارائه را دشوار کرد.»
“His interruptive comments made it difficult to follow the presentation.”
«ماهیت وقفه انداز ساعت زنگدار خواب عمیق او را بر هم زد.»
“The interruptive nature of the alarm clock broke her deep sleep.”
تفاوت با واژههای مشابه
روزمره. قویتر از interruptive، به معنای وقفه یا شکستن پیوستگی به شکل چشمگیرتر یا آشفتهتر. disruptive اغلب پیامدهای منفی را نشان میدهد. 'دانش آموزان مخرب کلاس را متوقف کردند.' در مقابل 'تماسهای تلفنی مزاحم تمرکز من را به هم زد.'
Everyday. Stronger than 'interruptive,' implying a more significant or chaotic break in continuity. 'Disruptive' often suggests negative consequences. 'The disruptive students stopped the class.' vs. 'The interruptive phone calls broke my concentration.'