laughing
اسم — خنده
عمل یا صدای خندیدن یک فرد.
The action or sound of a person laughing.
«ما از اتاق بغلی صدای خنده بلند شنیدیم.»
“We heard loud laughing from the next room.”
«خندهاش واگیردار بود.»
“Her laughing was infectious.”
تفاوت با واژههای مشابه
رایج. خندهای آرام و پنهانی. 'پوزخند او اتاق را پر کرد' در مقابل 'خنده بلند او اتاق را پر کرد'. 'پوزخند' شدت کمتر و اغلب لذتی خصوصی را دلالت دارد.
Common. A quiet, suppressed laugh. 'His chuckling filled the room' vs 'His loud laughing filled the room'. 'Chuckling' implies less intensity and often a private amusement.
رایج. خندهای سبک، احمقانه و اغلب زیر، که معمولاً با کودکان یا اضطراب همراه است. 'دختران ریزخند' در مقابل 'جمعیت خندهرو'.
Common. A light, silly, and often high-pitched laugh, typically associated with children or nervousness. 'The giggling girls' vs 'The laughing crowd'.
صفت — خندان
(در مورد یک شخص یا چهرهاش) نشاندهنده یا ابرازکننده تفریح و سرگرمی.
(of a person or their face) showing or expressing amusement.
«او چهرهای خندان داشت.»
“She had a laughing face.”
«بچههای خندان در پارک بازی میکردند.»
“The laughing children played in the park.”
تفاوت با واژههای مشابه
رایج. در حالی که 'خندان' شامل لبخند زدن است، لزوماً شامل صدا نیست، در حالی که 'laughing' به صداهای قابل شنیدن تفریح دلالت دارد. میتوان 'خندان' بود بدون 'خندیدن'.
Common. While 'smiling' involves the mouth curving upwards, it doesn't necessarily include sound, whereas 'laughing' implies audible sounds of amusement. One can be 'smiling' without 'laughing'.
رسمی/ادبی. وضعیت عمومی شاد و دوستانه یک فرد را توصیف میکند که اغلب با خندههای از ته دل همراه است. این یک ویژگی شخصیتی است تا یک وضعیت لحظهای.
Formal/Literary. Describes a person's generally cheerful and friendly disposition, often accompanied by hearty laughing. It's a character trait rather than a momentary state.
متضادها
فعل — در حال خندیدن
شکل حال استمراری یا اسم مصدر فعل 'laugh'.
Present participle of 'laugh'.
«او داشت به لطیفهاش میخندید.»
“He was laughing at her joke.”
«خندیدن را بس کن و به من کمک کن!»
“Stop laughing and help me!”