plenitude
plen·i·tude/ˈplɛnɪtjuːd/
pleni-full, complete-tudestate or condition
noun (اسم)common
اسم — فراوانی
فراوانیکثرتانبوه
وضعیتی از کامل بودن، فراوان یا سرشار بودن.
A condition of being full, abundant, or complete.
«باغ سرشار از گلهای رنگارنگ بود.»
“The garden was a plenitude of colorful flowers.”
«او پس از خبر خوب، احساس فراوانی شادی داشت.»
“He felt a plenitude of joy after the good news.”
تفاوت با واژههای مشابه
abundance— فراوانی
رایج. زمانی که بر مقدار زیاد یا زیادی تاکید باشد، قابل جایگزینی است.
Common. Interchangeable when emphasizing a large quantity or plenty.
plenty— خیلی
غیررسمی. بر مقدار بیش از حد کافی تاکید دارد. غیررسمیتر از plenitude است.
Informal. Emphasizes more than enough quantity. Less formal than 'plenitude'.