اسم — آرامش
حالت آرامش، سکون و صلح؛ آسودگی.
A state of stillness, calmness, and peace; tranquility.
«او در کلبه دورافتاده به دنبال آرامش بود.»
“She sought quietude in the remote cabin.”
«حس عمیقی از سکون پس از رفتن همه اتاق را فرا گرفت.»
“A deep sense of quietude filled the room after everyone left.”
تفاوت با واژههای مشابه
رسمی/ادبی. به حالت آرام و صلحآمیز بودن اشاره دارد. از نظر معنایی بسیار نزدیک به quietude است و اغلب قابل تعویض است، اگرچه tranquility ممکن است حس عمیقتر یا ژرفتری از صلح را القا کند.
Formal/literary. Refers to a state of being calm and peaceful. Very close in meaning to 'quietude' and often interchangeable, though 'tranquility' might imply a deeper or more profound sense of peace. 'The tranquility of the forest' works, 'A moment of quietude and tranquility'.
رسمی/ادبی. به حالت آرام، صلحآمیز و بیدغدغه بودن اشاره دارد. هنگام تاکید بر آرامش ذهنی یا عاطفی در کنار سکون فیزیکی، با quietude قابل تعویض است.
Formal/literary. Refers to the state of being calm, peaceful, and untroubled. Interchangeable with 'quietude' when emphasizing mental or emotional peace alongside physical stillness. 'The serenity of her smile' works, 'He found serenity in the quietude of the garden'.