verb (فعل)commonpast (گذشته): shatteredpast participle (مفعولی): shattered-ing (حال): shattering3rd (سوم): shatters
فعل — خرد کردن
خرد کردنشکستن
ناگهانی و به شدت چیزی را به قطعات کوچک خرد کردن.
Breaks something into many small pieces suddenly and violently.
«گلدان وقتی به زمین برخورد میکند خرد میشود.»
“The vase shatters when it hits the floor.”
«شیشه به راحتی هنگام افتادن خرد میشود.»
“Glass shatters easily when dropped.”
تفاوت با واژههای مشابه
breaks— شکستنها
رایج. اصطلاح عمومی، shatter خشونت بیشتر یا شکست کامل را نشان میدهد.
Common. General term, 'shatter' implies more violent or complete breakage.