sniffing
فعل — بو کشیدن
عمل کشیدن هوا از بینی برای تشخیص بو.
The act of breathing air in through the nose to detect a smell.
«سگ در باغچه بو میکشید.»
“The dog was sniffing around the garden.”
«او مرتب بوهای گلها را استشمام میکرد.»
“She kept sniffing the flowers to smell their scent.”
تفاوت با واژههای مشابه
روزمره. معمولاً بجای sniff بهکار میرود اما sniff حالت سریعتر و تیزتری دارد. بهعنوان مثال: سگ زمین را sniff میکند؛ اما جمله He smelled the ground چندان طبیعی نیست.
Everyday. Can replace 'sniff' generally for detecting odors; 'sniff' often implies a sharper or quicker inhalation. For example: 'The dog sniffed the ground' works, but 'He smelled the ground' sounds less natural.
رسمی. به معنای تنفس هوا یا مواد است، نه فقط تشخیص بو. فقط در زمینههای پزشکی یا فنی جایگزین sniff میشود و در مکالمه معمولی جایگزین نیست.
Formal. Refers broadly to breathing in air or substances, not specific to detecting scent. Can replace sniff only in technical or medical contexts. Not interchangeable in casual speech about smelling.
متضادها
فعل — ابراز ناراحتی با بینی کشیدن
با کشیدن هوا به داخل بینی به صورت صدادار ناراحتی یا نارضایتی نشان دادن.
To express disapproval or sadness through audible nasal breaths.
«بعد از شنیدن خبر بد او بینیکشی میکرد.»
“He was sniffing after hearing the bad news.”
«برای کنترل اشکهایش بینیکشی کرد.»
“She sniffed to hold back her tears.”
تفاوت با واژههای مشابه
روزمره. گریه شدیدتر از sniffing است و در توصیف غمگاهی جایگزین میشود اما شدت بیشتر دارد.
Everyday. More intense crying than sniffing; can sometimes replace sniffing when describing sadness but implies stronger emotion.