verb (فعل)commonpast (گذشته): sparkledpast participle (مفعولی): sparkled-ing (حال): sparkling3rd (سوم): sparkles
فعل — درخشید
درخشیدجرقه زدتلألو داشت
با جرقههای کوچک نور تاباند؛ بهصورت براق و درخشان درخشید.
Emitted small flashes of light; shone brightly with glittering points.
«ستارگان در آسمان صاف شب درخشیدند.»
“The stars sparkled in the clear night sky.”
«چشمانش از خوشحالی میدرخشید.»
“Her eyes sparkled with joy.”
تفاوت با واژههای مشابه
shone— درخشید
رایج. کلمهای عمومی برای تابیدن نور؛ هنگامی که تمرکز روی روشنایی باشد قابل جایگزینی است.
Common. General term for emitting light; interchangeable with sparkle only when focus is on brightness.
glittered— تلألو داشت
رایج. اشاره به نقاط نورانی زیاد دارد؛ معمولاً با sparkle قابل تعویض است.
Common. Implies many bright points of light; often used interchangeably with sparkle.