splint
اسم — آتل
وسیلهای برای ثابت نگه داشتن و حمایت از استخوان یا مفصل شکسته یا آسیبدیده.
A device used to immobilize and support a broken or injured bone or joint.
«دکتر آتل را روی بازوی آسیبدیده گذاشت.»
“The doctor applied a splint to the injured arm.”
«برای ثابت کردن انگشت شکسته از آتل استفاده کنید.»
“Use a splint to stabilize the broken finger.”
تفاوت با واژههای مشابه
معمول. برای حمایت یا ثابت کردن اعضای بدن؛ گاهی جایگزین 'splint' میشود.
Common. Supports or stabilizes body parts; sometimes interchangeable with 'splint'.
فعل — آتلبندی کردن
ثابت نگه داشتن عضو شکسته یا آسیبدیده با استفاده از آتل.
To immobilize a broken or injured part using a splint.
«بعد از تصادف پای او را آتلبندی کردند.»
“They splinted his leg after the accident.”
«پرستار با دقت مچ آسیبدیده را آتلبندی کرد.»
“The nurse splinted the injured wrist carefully.”