صفت — قابل قبول
برابر با حداقل استانداردها یا شرایط؛ قابل قبول و کافی.
Meeting the minimum standards or requirements; good enough.
«این راهحل برای نیازهای ما قابل قبول است.»
“This solution is acceptable for our needs.”
«توضیح او برای مدیر قابل قبول بود.»
“Her explanation was acceptable to the manager.”
تفاوت با واژههای مشابه
رایج. وقتی چیزی انتظارات را برآورده کند، با acceptable قابل تعویض است — «خدمات رضایتبخش بود» یعنی قابل قبول بود. معمولاً در ارزیابیهای رسمی به کار میرود.
Common. Interchangeable with 'acceptable' when something meets expectations or requirements — 'The service was satisfactory.' means it was acceptable. Usually used for formal assessments or reviews.
رسمی. مشابه acceptable اما تاکید بر کافی بودن دارد نه کیفیت — مثلاً «امکانات کافی» یعنی به اندازه لازم است که قابل قبول است اما عالی نیست.
Formal. Similar to 'acceptable' but emphasizes sufficiency rather than quality — e.g. 'adequate facilities' means just enough, which is acceptable but not great.
رایج. یعنی بهسختی قابل قبول است اما ایدهآل نیست — «سر و صدا قابل تحمل بود» یعنی اذیتکننده ولی قابل قبول برای تحمل بود.
Common. Means barely acceptable but not ideal — 'The noise was tolerable' means it was frustrating but acceptable enough to endure.