bewitch
be·witch/bɪˈwɪtʃ/
be-to cause to bewitcha person believed to have magical powers
verb (فعل)formalpast (گذشته): bewitchedpast participle (مفعولی): bewitched-ing (حال): bewitching3rd (سوم): bewitches
فعل — جادو کردن
جادو کردنافسون کردن
جادو کردن یا افسون کسی، اغلب به صورت جادویی.
To cast a spell on or enchant someone, often magically.
«جادوگر شاهزاده را جادو کرد.»
“The witch bewitched the prince.”
«او توسط جذابیت او افسون شد.»
“She was bewitched by his charm.”
تفاوت با واژههای مشابه
enchant— افسون کردن
رایج. معنای مشابه بر جاذبه یا جادوی جادویی دلالت دارد.
Common. Similar meaning referring to magical charm or attraction.