bound
صفت — مسلماً
مطمئن یا بسیار محتمل که اتفاق بیفتد.
Certain or very likely to happen.
«او با تلاش سخت حتماً موفق خواهد شد.»
“She is bound to succeed with hard work.”
«قطار حتماً به موقع خواهد رسید.»
“The train is bound to arrive on time.”
تفاوت با واژههای مشابه
رایج. به معنای یقین در رخداد است؛ در این معنی مشابه bound است.
Common. Means sure to happen; similar meaning to bound in this use.
متضادها
اسم — مرز
مرز یا حد؛ نقطه قابل اطمینان مرزی.
A boundary or limit; a reliable boundary point.
«ملک با سنگهای مرزی مشخص شده است.»
“The property is marked by stone bounds.”
«در چارچوب قانون حرکت کن.»
“Keep within the bounds of the law.”
تفاوت با واژههای مشابه
رایج. در زمینه جغرافیایی قابل تعویض است.
Common. Sometimes used interchangeably with bound especially in geographic contexts.
فعل — بست
گذشته فعل bind به معنی بستن یا گره زدن چیزها محکم.
Past tense of 'bind', meaning to tie or fasten something tightly.
«او جعبه را با طناب بست.»
“He bound the box with rope.”
«او کاغذها را به هم بست.»
“She bound the papers together.”