conquest
con·quest/ˈkɒŋkwɛst/
con-together, withquesta search or pursuit
noun (اسم)formalplural (جمع): conquests
اسم — فاتحگری
فاتحگریتسخیر
عمل به دست آوردن کنترل سرزمین یا مردم با زور.
The act of gaining control over a territory or people by force.
«فاتحگری سرزمینهای جدید تاریخ را تغییر داد.»
“The conquest of new lands changed history.”
«او فتح امپراتوری روم را مطالعه کرد.»
“She studied the conquest of the Roman Empire.”
تفاوت با واژههای مشابه
occupation— اشغال
رایج. به کنترل نظامی اشاره دارد ولی معمولاً کنترل طولانیتر است و کمتر موقتی از conquest.
Common. Refers to military control but often implies longer control, less temporary than conquest.