demotivate
فعل — بیانگیزه کردن
کسی را از داشتن انگیزه یا علاقه برای انجام کاری بازداشتن.
To cause someone to lose enthusiasm or interest to do something.
«بازخورد منفی میتواند کارکنان را بیانگیزه کند.»
“Negative feedback can demotivate employees.”
«انتقاد مداوم دانشآموزان را بیانگیزه کرد.»
“Constant criticism demotivated the students.”
تفاوت با واژههای مشابه
روزمره. زمانی که انگیزه کاهش پیدا میکند جایگزین دارد؛ مثلاً 'دلسرد کردن یک دانشآموز' درست است. اما 'discourage' کاربرد وسیعتری دارد و گاهی به توصیه عدم انجام کاری اشاره میکند.
Common. Interchangeable with demotivate when meaning to reduce enthusiasm; e.g. 'discourage a student' works similarly. However, 'discourage' is broader, sometimes implying advice against an action.
رسمی. به معنی ایجاد ناامیدی یا از دست دادن امید است، نزدیک به demotivate ولی بار احساسی قویتر دارد؛ مثلاً 'ناامید کردن یک همتیمی'.
Formal. Implies causing disappointment or loss of hope, closely related to demotivate but slightly stronger emotionally, e.g., 'dishearten a team member'.