divine
صفت — الهی
مرتبط با خدا یا موجود برتر؛ مقدس و الهی.
Relating to a god or supreme being; holy and sacred.
«معبد مکانی مقدس برای عبادت بود.»
“The temple was a divine place of worship.”
«او حضور الهی را در جنگل ساکت حس کرد.»
“She felt a divine presence in the quiet forest.”
تفاوت با واژههای مشابه
رایج/رسمی. در زمینه مذهبی و مقدس بودن جایگزین divine میشود — مثلاً holy book بهمراتب رایجتر است.
Common/formal. Interchangeable with 'divine' primarily in religious contexts referring to sacredness — 'holy book' and 'divine book' can both apply, though 'holy' is more frequent.
رسمی. در زمینههای مذهبی و معنوی برای تأکید بر تقدیس به کار میرود؛ گاهی میتواند جایگزین divine شود.
Formal. Used in religious or spiritual contexts emphasizing veneration; can replace 'divine' when emphasizing reverence — e.g., 'sacred ritual' aligns with 'divine ritual'.
متضادها
فعل — شهود کردن
با شهود یا بینش چیزی را کشف کردن؛ حدس زدن یا پی بردن.
To discover something by intuition or insight; to guess or figure out.
«او میتوانست بدون صحبت کردن افکارش را حدس بزند.»
“She could divine his thoughts without him speaking.”
«او حقیقت پشت داستان را فهمید.»
“He divined the truth behind the story.”
تفاوت با واژههای مشابه
روزمره/غیررسمی. وقتی فقط حدس ساده مدنظر است جایگزین میشود اما divine حسی عمیقتر از حدس دارد.
Common/informal. Can replace 'divine' when referring to estimating without evidence, but 'divine' carries a sense of intuition or insight beyond mere guessing.
رسمی. برای تأکید بر فهم یا بصیرت عمیق به جای حدس زدن به کار میرود.
Formal. May replace 'divine' when emphasizing insight or keen understanding rather than explicit deduction.