glor
/ɡlɔːr/
noun (اسم)archaic
اسم — درخشش
درخششتابش
واژهای نادر و کهنه به معنای درخشش یا تابش، معمولا در متون ادبی و شاعرانه.
A rare and archaic word meaning a glow or radiance, often poetic or literary.
«درخشش غروب آفتاب آسمان را پر کرد.»
“The glor of the sunset filled the sky.”
«چهرهاش در نور مهتاب تابنده بود.»
“Her face had a soft glor in the moonlight.”