house
اسم — خانه
ساختمانی که مردم در آن زندگی میکنند، معمولاً خانهٔ خانواده.
A building where people live, usually a family home.
«آنها خانهای جدید نزدیک پارک خریدند.»
“They bought a new house near the park.”
«این خانه سه اتاق خواب و یک باغ بزرگ دارد.»
“The house has three bedrooms and a big garden.”
تفاوت با واژههای مشابه
روزمره. معمولا به جای house برای محل اقامت استفاده میشود اما home بیشتر بار احساسی دارد تا ساختار فیزیکی.
Everyday. Often used interchangeably with 'house' when referring to a place of residence, but 'home' emphasizes emotional attachment more than physical structure.
رسمی. در متنهای رسمی برای محل زندگی به کار میرود، در مکالمه روزمره کمتر استفاده میشود و جای 'house' را نمیگیرد.
Formal. Used in official contexts for places where people live; less common in daily speech and not interchangeable with 'house' in casual talk.
متضادها
فعل — اقامت دادن
فراهم کردن محل زندگی یا پناهگاهی برای کسی.
To provide a place to live or shelter for someone.
«این ساختمان بیش از ۵۰۰ دانشجو را در خود جای داده است.»
“The building houses over 500 students.”
«آنها به طور موقت پناهندگان را در پناهگاه اسکان میدهند.»
“They house refugees temporarily in the shelter.”
تفاوت با واژههای مشابه
رسمی. به معنی فراهم کردن جای خواب یا اقامت، معمولا در بافتهای رسمی یا نهادی به جای house استفاده میشود.
Formal. Means to provide space or lodging; interchangeable with 'house' mainly in official or institutional contexts.
متضادها
اسم — مجلس
مجلس قانونگذاری یا قوه مقننه، مانند خانهٔ پارلمان.
A legislative or governing assembly, such as a parliament house.
«لایحه توسط مجلس نمایندگان تصویب شد.»
“The bill was approved by the House of Representatives.”
«دیشب مجلس یک جلسه فوقالعاده برگزار کرد.»
“The House held an emergency session last night.”
تفاوت با واژههای مشابه
رسمی. معمولا در زمینههای دولتی به عنوان هممعنی بخشهایی از قوه مقننه به کار میرود؛ در مکالمه روزمره جایگزین نیست.
Formal. Often used in government contexts as a synonym for part of a legislature; not interchangeable in everyday speech.