adjective (صفت)commoncomparative (تفضیلی): more inaudiblesuperlative (عالی): most inaudible
صفت — غیرقابل شنیدن
غیرقابل شنیدنناسماع
قابل شنیدن نیست؛ خیلی آرام یا ضعیف.
Not able to be heard; too quiet or faint.
«صدایش وسط سروصدای جمعیت غیرقابل شنیدن بود.»
“Her voice was inaudible over the crowd noise.”
«کلمات سخنران برای ردیف آخر غیرقابل شنیدن بود.»
“The speaker’s words were inaudible to the back row.”
تفاوت با واژههای مشابه
unheard— شنیده نشده
General term for something not heard.