اسم — مخالف
شخصی که با کسی یا چیزی مخالفت میکند؛ حریف یا دشمن.
A person who opposes someone or something; an adversary or antagonist.
«او مخالف سرسخت سیاست جدید بود.»
“He was a fierce opposer of the new policy.”
«مخالف، استدلال متقابل قویای ارائه داد.»
“The opposer presented a strong counter-argument.”
تفاوت با واژههای مشابه
متداول. 'Opponent' در زمینههای رقابت، بحث یا درگیری تا حد زیادی قابل تعویض است. 'او حریف قدرتمندی است'. 'Opposer' کمی کلیتر است و به هر کسی که فعالانه مخالفت میکند، اشاره دارد.
Common. 'Opponent' is largely interchangeable in contexts of competition, debate, or conflict. 'He is a strong opponent'. 'Opposer' is slightly more general, referring to anyone who actively objects.
رسمی/ادبی. 'Adversary' به حریفی مهمتر یا خصمانهتر، اغلب در یک درگیری طولانی، اشاره دارد. 'او در دادگاه با خصم خود روبرو شد'. در حالی که یک opposer میتواند adversary باشد، دومی جدیتر به نظر میرسد.
Formal/literary. 'Adversary' implies a more significant or hostile opponent, often in a prolonged conflict. 'He faced his adversary in court'. While an opposer can be an adversary, the latter sounds more serious.
متداول، اغلب ادبی. 'Antagonist' غالباً در داستانگویی برای اشاره به شخصیتی که با قهرمان داستان مخالفت میکند، استفاده میشود. 'دشمن شکست خورد'. میتواند برای افراد واقعی نیز استفاده شود، اما 'opposer' مستقیمتر است.
Common, often literary. 'Antagonist' is frequently used in storytelling to refer to the character who opposes the protagonist. 'The antagonist was defeated'. Can be used for real people, but 'opposer' is more direct.