verb (فعل)commonpast (گذشته): strangledpast participle (مفعولی): strangled-ing (حال): strangling3rd (سوم): strangles
فعل — خفه کردن
خفه کردنبستن گلو
خفه کردن کسی به وسیله فشار به گردن برای جلوگیری از تنفس.
The act of choking someone by applying pressure around the neck to stop breathing.
«او در هنگام درگیری قربانی را خفه میکرد.»
“He was strangling the victim during the fight.”
«خفه کردن عملی خطرناک و غیرقانونی است.»
“Strangling is a dangerous and illegal act.”
تفاوت با واژههای مشابه
choking— خفه کردن
معمول. به طور متقابل با strangling به معنای قطع نفس از طریق فشار گردن استفاده میشود.
Common. Used interchangeably with strangling when referring to stopping breath by neck compression.