tower
اسم — برج
ساختمانی بلند و باریک یا بخشی از یک ساختمان، که اغلب قسمتی از یک قلعه، کلیسا یا سازه بزرگ دیگر را تشکیل میدهد.
A tall, narrow building or part of a building, often forming part of a castle, church, or other large structure.
«برج ساعت یک نماد در شهر است.»
“The clock tower is a landmark in the city.”
«آنها برای دیدن منظره به بالای برج رفتند.»
“They climbed to the top of the tower for the view.”
تفاوت با واژههای مشابه
رسمی/ادبی. سازهای مخروطی، هرمی یا باریک در بالای یک ساختمان، به ویژه کلیسا یا معبد. 'برجک کلیسا به آسمان میرسید.' معمولاً برای ساختمانهای بلند مستقل استفاده نمیشود.
Formal/Literary. A tapering, conical, or pyramidal structure on the top of a building, especially a church or temple. 'The church's spire reached for the sky.' Not generally used for a standalone tall building.
فنی/ادبی. برجی کوچک، به ویژه بخشی از سازهای بزرگتر، مانند قلعه یا تانک. 'شوالیهها از برجکهای قلعه دفاع میکردند.' برای ساختمانهای بلند مدرن استفاده نمیشود.
Technical/Literary. A small tower, especially one forming part of a larger structure, such as a castle or tank. 'Knights defended the castle from its turrets.' Not for modern tall buildings.
متضادها
فعل — سر به فلک کشیدن
بلند ایستادن یا در ارتفاع قرار گرفتن؛ به طور قابل توجهی بلند یا برجسته بودن.
To stand or be situated high up; to be notably tall or prominent.
«آسمانخراش بر فراز ساختمانهای اطراف سر به فلک کشیده بود.»
“The skyscraper towered above the surrounding buildings.”
«او از برادر کوچکترش بلندتر بود.»
“He towered over his younger brother.”
تفاوت با واژههای مشابه
ادبی/رسمی. عمدتاً برای چیزهایی که پرواز میکنند یا به نظر میرسد به سمت بالا شناور هستند، یا برای مفاهیم انتزاعی مانند قیمتها استفاده میشود. 'عقاب بر فراز کوهها اوج گرفت.' اگرچه یک ساختمان را میتوان 'اوجگیرنده' توصیف کرد، اما 'tower' بر ارتفاع ثابت آن تمرکز دارد.
Literary/Formal. Primarily used for things that fly or seem to float upwards, or for abstract concepts like prices. 'The eagle soared above the mountains.' While a building can be described as 'soaring', 'tower' focuses on its static height.
ادبی. به معنای ظاهر شدن به صورت شکلی بزرگ، اغلب تهدیدآمیز و مبهم، به ویژه در نور کم یا در افق. 'شکلی تاریک از میان مه پدیدار شد.' این کلمه حاکی از حضوری تهدیدآمیز است که 'tower' لزوماً آن را منتقل نمیکند.
Literary. To appear as a large, often threatening, and indistinct shape, especially in bad light or over the horizon. 'A dark shape loomed out of the fog.' It implies a menacing presence, which 'tower' does not necessarily convey.