whistle
فعل — سوت زدن
با فشار دادن هوا از میان لبهای جمعشده یا وسیلهای کوچک صدای سوت تولید کردن
To make a clear, high-pitched sound by forcing air through pursed lips or a small device
«او هنگام کار کردن یک آهنگ سوت میزند.»
“She whistles a tune as she works.”
«داور برای توقف بازی سوت زد.»
“The referee whistled to stop the game.”
تفاوت با واژههای مشابه
روزمره. وقتی صدای سوت مد نظر است میتواند جایگزین whistle شود، اما دمیدن کاربرد کلیتری دارد و به صدای تیز اختصاص ندارد. مثلاً 'blow a whistle' صحیح است؛ 'blow loudly' به معنی سوت زدن نیست.
Everyday. Can replace 'whistle' when referring to making a sound with lips or a device, but 'blow' is more general and less specific to a clear high-pitched sound. For example, 'blow a whistle' works; 'blow loudly' does not mean 'whistle loudly'.
عامیانه. صدای کوتاه و اغلب تیز با لب یا وسیله بوقمانند؛ غیررسمی و بازیگوشتر از whistle است. بیشتر برای اعلام یا سیگنال کوتاه به کار میرود.
Informal. Refers to a short, often sharp sound made with lips or a horn-like device; less formal and more playful than 'whistle'. Used mainly for quick short calls or signals.
متضادها
اسم — سوت
صدای تیز و نازکی که با دمیدن هوا از میان لبهای جمعشده یا وسیلهای تولید میشود؛ صدای علامتدهنده
A high-pitched sound made by forcing air through pursed lips or a device; a signal sound
«او صدای سوت را از دور شنید.»
“He heard the whistle from the distance.”
«سوت پایان مسابقه را اعلام کرد.»
“The whistle marked the end of the match.”
تفاوت با واژههای مشابه
کلمه کلی برای صدا یا علامت انتقالدهنده اطلاعات؛ وقتی whistle برای علامتدهی به کار میرود قابل تعویض است.
General word for a sound or sign used to convey information, often interchangeable with 'whistle' when the whistle is used to signal.
عامیانه. به صدای بلند، از جمله بوق یا سوت اشاره دارد اما اختصاصی به صدای تیز نیست.
Informal. Refers to a loud sound, including from horns or whistles, but less specific to high-pitched sounds.