deafening
صفت — گوشخراش
خیلی بلند و گوشخراش بهنحوی که ممکن است موقتاً ناشنوا کند.
Extremely loud to the point it could cause temporary deafness.
«هیاهوی گوشخراش جمعیت ورزشگاه را پر کرد.»
“The crowd’s deafening roar filled the stadium.”
«برای صدای گوشخراش گوشهایش را گرفت.»
“She covered her ears from the deafening noise.”
تفاوت با واژههای مشابه
غیررسمی. هنگام توصیف صداهای خیلی بلند قابل جایگزینی است؛ معمولاً ناراحتی را تأکید میکند. «موسیقی گوشخراش» مناسب است، «سکوت گوشخراش» نه.
Informal. Interchangeable when describing very loud noises; usually emphasizes discomfort. 'Ear-splitting music' works well, 'ear-splitting silence' does not.
متداول. معمولاً برای صداهای بلند از بلندگو یا بوق به کار میرود. در موقعیتهای صدا جایگزین deafening است.
Common. Usually describes loud sounds from speakers or horns. Interchangeable with 'deafening' in contexts involving noise sources.