defeat
فعل — شکست دادن
پیروز شدن بر کسی در یک رقابت یا مبارزه.
To win a victory over someone in a contest or battle.
«تیم ما دیشب قهرمانان را شکست داد.»
“Our team defeated the champions last night.”
«او بهراحتی حریفش را شکست داد.»
“She defeated her opponent easily.”
تفاوت با واژههای مشابه
روزمره. در بیشتر موارد درباره پیروزی به جای defeat به کار میرود، ولی beat غیررسمیتر است و defeat رسمیتر یا جدیتر به نظر میرسد.
Everyday. Interchangeable with 'defeat' in most contexts about winning against someone, but 'beat' is more informal; 'defeat' can sound more formal or serious.
رسمی. بیشتر برای غلبه بر مشکلات یا حریفان به کار میرود و کمتر درباره مسابقات واقعی است.
Formal. Often used for overcoming difficulties or opponents; less about literal contests, more about challenges.
متضادها
اسم — شکست
زمانی که کسی شکست میخورد یا در رقابت یا جنگ بازنده میشود.
An occasion when someone is beaten or loses in a contest or battle.
«شکست تیم همه هواداران را شگفتزده کرد.»
“The team's defeat surprised all the fans.”
«بعد از شکست، بازیکنان بسیار ناامید شدند.»
“After the defeat, the players felt very disappointed.”
تفاوت با واژههای مشابه
روزمره. کلمهای کلی برای عدم پیروزی است ولی ممکن است به انواع شکست یا ضرر اشاره کند.
Everyday. A general word for not winning, but may refer to any kind of failure or disadvantage.
رسمی/غیررسمی. معمولاً به مشکل یا ناکامی موقتی اشاره دارد نه به شکست کامل در رقابت.
Formal/Informal. Usually refers to a temporary problem or failure rather than total defeat in competition.