glint
فعل — درخشیدن
بازتاب نور به صورت نوری کوتاه و درخشان.
To give off a small flash or brief sparkle of light, especially reflected light.
«الماس در نور آفتاب درخشید.»
“The diamond glinted in the sunlight.”
«چشمانش با شوق درخشید.»
“Her eyes glinted with amusement.”
تفاوت با واژههای مشابه
مرسوم. وقتی اشاره به نورهای کوچک یا جرقهای باشد عوضپذیر است؛ مثلاً «چشمانش جرقه زد» جایگزین «چشمانش درخشید» میشود. معمولا برای نورهای زنده و پرنور به کار میرود.
Common. Interchangeable when referring to small flashes or points of light; for example, 'her eyes sparkled' can replace 'her eyes glinted'. Used often for bright, lively light.
مرسوم. میتواند به جای 'glint' وقتی نوری کوتاه و ناگهانی باشد استفاده شود؛ مثلاً «فلز سوسو زد»، اما 'glint' معمولا نور کوچکتر یا ظریفتری را نشان میدهد.
Common. Can replace 'glint' when describing a brief sudden light; e.g., 'the metal flashed', but 'glint' often implies a smaller or subtler sparkle.