imperativeness
im·per·a·tive·ness/ˌɪmpəˈrætɪvnəs/
im-not, opposite ofperativerelating to command-nessstate or quality
noun (اسم)formal
اسم — فوریت
فوریتاجبار
ویژگی یا حالت فوریت و فرماندهی داشتن.
The quality or state of being urgent or commanding.
«فوریت وضعیت جایی برای تأخیر باقی نگذاشت.»
“The imperativeness of the situation left no room for delay.”
«لحن او فوریت داشت و خواستار اقدام فوری بود.»
“Her tone conveyed imperativeness, demanding immediate action.”
تفاوت با واژههای مشابه
urgency— فوریت
رایج. وقتی به نیاز فوری اشاره میشود قابل جایگزینی است، اما فوریت گستردهتر است و فرماندهی داشتن معمولاً در imperativeness بیشتر است.
Common. Interchangeable when referring to urgent need, but 'urgency' is broader, while imperativeness often implies command.