verb (فعل)formalpast (گذشته): disconfirmedpast participle (مفعولی): disconfirmed-ing (حال): disconfirming3rd (سوم): disconfirms
فعل — رد کردن
رد کردننفی کردن
نشان دادن که چیزی (مانند یک نظریه یا باور) نادرست است.
To prove that something (such as a theory or belief) is false or incorrect.
«نتایج آزمایش فرضیه اولیه را رد میکنند.»
“The test results disconfirm the initial hypothesis.”
«شواهد ادعاهای او را نفی میکنند.»
“Evidence disconfirms his allegations.”
تفاوت با واژههای مشابه
refute— رد کردن
رسمی. به معنای اثبات خطا با شواهد؛ کاربرد نزدیک دارد.
Formal. Means to prove wrong with evidence; closely related in use.