صفت — بازیگوش
کسی یا چیزی که دوستدار بازی و سرگرمی است؛ پر از نشاط و شوخطبعی.
Fond of fun and frolic; full of play; lively and lighthearted.
«توله سگ بسیار بازیگوش بود و دائماً دنبال دمش میدوید.»
“The puppy was very playful, constantly chasing its tail.”
«او حس شوخطبعی بازیگوشی دارد که همیشه مردم را میخنداند.»
“She has a playful sense of humor that always makes people laugh.”
تفاوت با واژههای مشابه
غیررسمی. نشاندهنده رفتار پر جنب و جوش و پرانرژی است، اغلب با تمایل به بازی، مخصوصاً برای حیوانات یا کودکان رایج است. میتواند جای 'playful' را برای توصیف حرکت پرانرژی و شاد بگیرد.
Informal. Suggests lively and energetic behavior, often implying a desire to play, especially common for animals or children. Can replace 'playful' for describing energetic, joyful movement.
رایج. به معنای تمایل به ایجاد دردسر است، غالباً به صورت بازیگوشانه. در حالی که تا حدی همپوشانی دارد، 'mischievous' بیشتر بر شیطنتها یا آزاردهندههای کوچک تمرکز دارد تا صرفاً بازی شاد.
Common. Implies a tendency to cause trouble, often playfully. While it shares some overlap, 'mischievous' focuses more on pranks or minor annoyances rather than pure joyful play.