taunting
صفت — کنایهآمیز
بیان تحقیر یا تمسخر برای تحریک یا آزردن کسی.
Expressing contempt or ridicule intended to provoke or hurt someone.
«پس از برد در بازی، او یک لبخند تمسخرآمیز به او زد.»
“She gave him a taunting smile after winning the game.”
«جملههای کنایهآمیز او باعث شد احساس کوچکی کند.»
“His taunting remarks made her feel small.”
تفاوت با واژههای مشابه
رایج. وقتی تأکید بیشتر روی تقلیدهای ناپسند یا بازیگوشانه باشد کاربرد دارد؛ مثلاً «خنده تمسخرآمیز» مناسب است؛ نسبت به taunting درد کمتری دارد.
Common. Used interchangeably when emphasizing imitation in a rude or playful way, e.g. 'mocking laughter' fits; less emotional pain implied than 'taunting'.
رایج/رسمی. در مواردی شبیه taunting است وقتی جمله کاملاً تلخ یا گزنده است. بیشتر برای بیان کنایه است؛ همیشه هدفش آزار جسمی نیست ولی ممکن است آزرده کند.
Common/formal. Overlaps with 'taunting' when words are bitter or cutting. More about irony; not always meant to hurt physically but can cause emotional pain.
فعل — کنایه کردن
صورت ingدار فعل taunt؛ یعنی تحریک یا توهین به کسی با تمسخر یا کنایه.
Present participle of 'taunt': to provoke or insult someone by teasing or mocking them.
«آنها در زنگ تفریح شاگرد جدید را مسخره میکردند.»
“They were taunting the new student during recess.”
«او مرتب حریفش را تحریک میکرد تا عصبانی شود.»
“He kept taunting his opponent to make him angry.”
تفاوت با واژههای مشابه
رایج. وقتی کسی را به شکل ناپسند تقلید میکنند کاربرد دارد. در موقعیتهای مشابه قابل استفاده است ولی معمولاً کمتر تهاجمی است.
Common. Similar meaning used when imitating someone in a rude way. Works in similar contexts but often less aggressive than taunting.
رایج/غیررسمی. بیشتر برای مزاحمت کلامی در موقعیتهای سخنرانی است. همیشه جایگزین taunt نمیشود که بیشتر کنایهآمیز و بازیگوشانه است.
Common/informal. More interruptive and aggressive, used usually for public speaking contexts. Not always interchangeable with taunt, which is often more about teasing.