verb (فعل)commonpast (گذشته): insistedpast participle (مفعولی): insisted-ing (حال): insisting3rd (سوم): insists
فعل — اصرار کردن
اصرار کردن
به قاطعیت بیان کردن که چیزی باید اتفاق بیفتد یا درست باشد؛ شکل مصدر حال فعل insist.
Firmly stating that something must happen or be true; present participle of insist.
«او اصرار داشت مدیر را ملاقات کند.»
“She was insisting on seeing the manager.”
«او مدام اصرار داشت که حق با اوست.»
“He kept insisting that he was right.”
تفاوت با واژههای مشابه
demanding— مطالبهکننده
متداول. درخواست قوی است که گاهی از insist قویتر است.
Common. Asking firmly, sometimes more forceful than insisting.